نثـر فارسی بر عکس نظمش که از ید طولائی برخوردار است و به جرات می توان گفت در رتبه ی بهترین های دنیا قرار دارد ، چندان پیشرفتی نه تنها در دنیا که در ایران نیز نداشته است
روان‌شناسی فردی نویسنده‌ایرانی نشان می‌دهد که نوع اجتماعی شدن او از طریق مجراهای ارتباطی‌اش با جهان بیرون طیف خاصی از موضوع‌ها و ارزش‌ها را برای او دستچین می‌کنند که او در قالب آن‌ها بیندیشد، واقعیت را ببیند و با آن مواجه شود. نویسنده‌ایرانی کم‌تر با بعد انتقادی تفکر خو می‌گیرد و کم تر با آن رشد می‌کند تا بتواند خود را از این شبکه‌فراگیر قالب‌های تراشیده شده برهاند.
دستمایه‌ بسیاری از آثار ادبی این چند دهه فقر، نابرابری‌ها و درگیری‌های اجتماعی، نظام‌های تمامیت خواه سیاسی مشکلات فردی و موضوع‌هایی شبیه این بوده‌اند و مگر نویسنده تا چه حد می‌تواند در این قالب‌ها به نگارش ادبی بپردازد؟ این طیف موضوعی زمانی تبدیل به دایره‌ای می‌شود که نویسنده گرفتار آن می‌شود و پیوسته به تکرار مکررات می پردازد
اما اینها نباید موجب دلسردی نویسنده شود  ، نویسنده ی ایرانی باید بیندیشد ، بنویسد و اثری ماندگار از خود به جای بگذارد حتی اگر در این راه مجبور به تحمل ناملایمات شود ، انچه مهم است از نقطه ای باید شروع کرد ، اگر تمامی نویسندگان به این بیندیشند که به خود شناسی رسیده و  اثری جاودان خلق کنند ، ویکتور هوگوئـی میان آنان پیدا میشود و ادبیات و داستان نویسی ایران زمین نیز وارد مرحله ای خاص از تحول فرهنگی میشود

  RSS